Ik draag dit verhaal
op mijn lijf
maar dit is maar één verhaal
van de tienduizenden lappen stof
stofjes
bijna onzichtbaar
mensen
op zoek naar een huis,
een thuis.
Ik ben een reuzin
en draag
de verhalen
onzichtbare
kabouters
op mijn lijf
zodat zij
zichtbaar
hoorbaar worden.
Mijn naam is Saamolina.
Vrouw.
Moeder van drie.
Kostuumontwerpster.
Naaister.
Fervent voetbalster.
Gevlucht.
Op zoek naar geluk.
Antwerpenaar.
– dat wil ik graag – als het mag –
In Antwerpen.
Slapen wij met vier in één groot bed,
in een kamer zonder ramen,
en ontwaren sprookjesfiguren in de schimmelplekken op de muur.
Soms leer ik ze de sterrenbeelden vanuit de barsten in het plafond.
Zie je de Grote Beer?
De ramen dampen aan van onze adem
en ‘s nachts hoor ik mijn kinderen zwaar ademen
van de vochtige lucht.
en de buren ruziën door de papieren muren.
Masha, mijn dochter van 17, verlangt naar een eigen bed.
En Anas, 9
die droomt van een werkende oven
om koekjes te bakken.
Elias, 7, wilt ooit eens
een vriendje
uitnodigen bij ons thuis.
Thuis.
Dit betonrotte huis
zal ik nooit een thuis kunnen noemen.
Thuis.
Dat was voor ons
een azuurblauw huis
met kamers om in te verdwalen
een tuin vol lentebloemen
en een ontplofte moestuin vol geurige kruiden
en vruchten.
Tot de bommen vielen
en vanuit de brokstukken van het huis
vlogen mijn gekleurde stoffen de lucht in
als een zwerm paradijsvogels.
“Saamolina”,
zegt Annick van het naai-atelier
– waar ik nu vrijwillig,
want werk vind ik niet –
“waarom verwittig je de wooninspectie niet?
Artikel 23 van de Belgische grondwet:
Iedereen heeft het recht op een behoorlijke huisvesting.”
Gewapend met AI,
schrijf ik een brief.
Vlammende voiceberichtjes van de huisbaas.
die hij daarna snel weer verwijderd.
Dat ik blij mocht zijn
met een dak boven mijn hoofd.
Want wanhopig smeekte ik hem
drie jaar terug
om mij alsjeblieft
dit te verhuren
want niemand anders
wou mij en mijn drie kinderen in huis nemen.
en dit was de enige optie.
Niet goed werd goed genoeg.
Tijdens de rondleiding,
zag ik niet dat de keukenkasten
uit het scharnieren vielen
de verwarmingsketel het zou begeven
in putje winter,
zag ik de
zwarte stopcontacten niet,
en al zeker niet het onvindbare lek
met als gevolg een torenhoog waterverbruik
een voetbalgroot gat in de vloer
afgeplakt met ducttape.
Er viel er gisteren nog een stuk plaaster net naast het hoofd van
Anas.
en onder het laagje pas geverfde wit
komt de zwarte schimmel
als een monster van onder het bed
tevoorschijn.
Onbewoonbaar verklaard.
Wij wonen in een on-woning.
een niet-woning.
En dan.
Een brief tussen de spleet van de voordeur.
want een brievenbus
heeft dit gammele gebouw niet.
Uw huurcontract wordt opgezegd voor het uitvoeren van dringende herstelwerken in het appartement. De opzegtermijn bedraagt 3 maanden.
Duizenden mails verstuur ik,
pushmeldingen van immoweb,
3 keer per dag,
ik hang briefjes op in de supermarkt,
speur elke facebookgroep af
voor een informeel zoekertje
tussen de was, de plas, de Nederlandse les
en mijn werk in het naai-atelier.
Af en toe
mag ik gaan kijken.
Iemand anders was eerst.
De kamers zijn niet groot genoeg voor jouw reuzengezin.
Je verdient te weinig.
Deur dicht.
Gemiddelde huurprijs van 1000 euro voor een appartement in Antwerpen.
Ik zet me op de lijst voor een sociale woning.
Op de website:
Op zoek naar een huis met 3 slaapkamers of meer?
“De kans dat je hiervoor in aanmerking komt is heel klein.”
2 slaapkamers dan.
Wachttijd 10 jaar.
De kinderen zijn het huis al uit tegen dan.
Binnen 3 weken moeten we hier weg
en ik weet niet waar naar toe.
Ik ben een reuzin
op zoek naar een huis.
Ik draag dit verhaal
op mijn lijf
maar dit is maar één verhaal
van de tienduizenden lappen stof
op mijn lijf
op zoek naar een huis,
een thuis.
